Święty Izydor urodził się ok. 556 r. w Sewilli w znakomitej rodzinie rzymskiej i hiszpańskiej. Legenda głosi, że przy jego narodzinach rój pszczół osiadł na ustach niemowlęcia i zostawił na nich słodki miód. Miała to być zapowiedź niezwykłych zdolności oratorskich przyszłego świętego. Miał troje rodzeństwa i cała czwórka została świętymi. Byli to Leander, Fulgencjusz i Florentyna. Szczególną rolę w wychowaniu Izydora odegrał najstarszy z braci - św. Leander. To po nim św. Izydor przejął arcybiskupstwo Sewilli w 601 r.
W czasie swego długiego życia nieustannie czytał i pogłębiał swoją wiedzę, wiele pisał, pozostawiając po sobie dużą liczbę dzieł, m.in. "Etymologiae" - pierwszy słownik encyklopedyczny na ziemiach hiszpańskich. W 20 księgach zawierał on hasła ze wszystkich znanych wówczas dziedzin nauki: matematyki, medycyny, historii oraz filozofii i teologii. Inną ważną pracą arcybiskupa była "Historia Wizygotów" - do dzisiaj jedna z najcenniejszych prac historycznych na ten temat. Pisał dzieła z dziedziny dogmatyki, egzegezy biblijnej, historii, dydaktyki i innych. Pozostawił po sobie też wiele żywotów sławnych ludzi swoich czasów.
Już za życia cieszył się opinią najmądrzejszego człowieka swoich czasów, a jego biblioteka, którą nieustannie uzupełniał, była największa i najlepsza w Hiszpanii. Współcześni uważali go za pomost łączący starożytność z rozpoczynającymi się nowymi czasami - średniowieczem.
Jako arcybiskup poświęcał wiele uwagi kształceniu i formacji duchowieństwa w swej archidiecezji, starał się, aby każda diecezja wchodząca w skład jego metropolii miała własne kolegium, przygotowujące przyszłych kapłanów. Było to na wiele stuleci przed Soborem Trydenckim, który w drugiej połowie XVI w. wydał podobne polecenia w sprawie zakładania seminariów duchownych w każdej diecezji.
Gdy poczuł zbliżającą się śmierć, publicznie poprosił wszystkich diecezjan, aby wybaczyli mu wszystkie grzechy i błędy, jakich się dopuścił i prosił wiernych, aby modlili się za niego. Zmarł w wieku ok. 80 lat 4 kwietnia 636 r. w swym rodzinnym mieście. W tym dniu jest on do dzisiaj wspominany w kalendarzu rzymskim.
Kanonizował Izydora z Sewilli w 1598 r. Klemens VIII, a Innocenty XIII - w uznaniu jego ogromnej wiedzy i wielkiego wkładu do rozwoju nauki katolickiej - ogłosił go 25 kwietnia 1722 r. doktorem Kościoła.