Mad Max (2015) [Recenzja]

Wściekły Max jest wściekły

Już od samego początku gry, z ekranu wylewa się na nas klimat Mad Maxa. Rozpoczynamy grę, w momencie kiedy to Max tworzy swojego arcywroga - Scrotusa, poprzez wbicie mu w sam środek czaszki piłę łańcuchową, a nadchodząca po tym w miarę prosta historia (w sumie na podobnym poziomie, jak ta w filmowych odsłonach Maxa) jest odpowiednim klejem, który nadaje grze charakteru i w poprawny sposób łączy wszystkie elementy rozgrywki.

Otwarty świat, do przemierzenia wszerz i wzdłuż

Mad Max to jak najbardziej sandbox pełną gębą. Max ma do dyspozycji wóz, którym może przemierzać pustkowia, by natrafić na obozy, w których może znaleźć surowce, a także dotrzeć do punktów nawigacyjnych i celów misji.

Z każdą godziny gry odkrywamy co raz większy kawałek mapy przekonując się o tym, że świat dostępny w grze jest całkiem sporych rozmiarów, stąd tak bardzo potrzebna jest bryka Maxa. W pokonywaniu bezdroży pomaga nam wielbiący pod niebiosa Maxa - Chum, czyli nieco zdeformowany fizycznie mechanik/złota rączka. Razem z jego pomocą stworzymy wóz idealny - czyli Opus Magnum.

Rozgrywka w Mad Maxie można by rzecz, że składa się z trzech elementów - jazdy samochodem i walką z przeciwnikami właśnie podczas jazdy, walką wręcz (przypominającą chociażby tę znaną z serii Batman: Arkham, czy Śródziemie: Cień Mordoru) - mamy tu kontry, ciosy specjalne i tworzenie kombo. Trzecim elementem jest zwiedzanie całego otwartego świata, eksploracja poziomów i wyszukiwanie złomu, który jest głównym surowcem/walutą w tym świecie, za który będziemy mogli rozwijać zarówno postać Maxa, jak i jego auto.

Ogrom świata przeraża mnie, lecz ja nie boję się

Ilość drobnych misji, miejsc eksploracji i możliwości rozwoju bohatera (są 2 drzewka rozwoju postaci - jeden rozwijamy za zebrany złom, a drugi za specjalne żetony), a także jego auta, jest przeogromna. Niektórych taki typ rozgrywki może nieco przerazić, lecz te osoby mogą na spokojnie pominąć sporą ich część i zająć się wykonywaniem jedynie misji fabularnych i ewentualnie misji pobocznych potrzebnych do wykonania zadań głównych.

Dla osób lubujących się w zbieraniu wszelkiej maści "znajdziek" i odznaczania odwiedzonych punktów na mapie - Mad Max będzie pozycją idealną. Tylko gdyby Max umiał nieco lepiej skakać zamiast jedynie pokuśtykiwać...

Technicznie dopracowany do perfekcji

Avalanche Studios wykonało kawał solidnej roboty optymalizując grę na konsolach i PC. Mój prywatny komputer bez problemu poradził sobie z "udźwignięciem" Mad Maxa na wysokim poziomie ustawień graficznych, a gra działała w obrębie 40-60 klatek na sekundę, nie schodząc poniżej magicznej bariery 30 klatek. A mój komputer do najnowszych nie należy! Posiadam wiekowego już Core 2 Duo 2,66 GHz, 6GB RAM DDR2 i GeForce GTX460. Zestaw nie jest najnowszy, ani tym bardziej najszybszy, lecz optymalizacyjna magia jaką zastosowało Avalanche Studios przy Mad Maxie wymusza u mnie ogromny szacunek dla ich umiejętności. Pokłony.

A jak wygląda przy tym gra? Obłędnie! Wybuchy, kłęby dymu i efekty cząsteczkowe pojawiają się w grze co chwila. Wyziewy gazu z ruchy wydechowej Opus Magnum Maxa, w połączeniu z grubym obłokiem podniesionego piachu i wcześniej wspomnianymi efektami wybuchów wyglądają niczym najlepsze CGI jakie tylko hollywoodzka branża mogłaby zastosować w blockbusterach. Rozciągające się panoramy piaszczystych lokacji aż każą czasem zatrzymać się na chwilę by je podziwiać. Ale Max nie daje za wygraną i każe od razu brnąć dalej w to, co gra ma do zaoferowania - a jak już wspominałem, jest tego sporo.

Podsumowanie

Mad Max to świetny technicznie produkt, z naprawdę fantastycznym odwzorowaniem klimatu znanego z filmów. Nawet gdzieniegdzie dopatrzymy się ciekawych smaczków, jak chociażby identyczna nazwa karmy dla psów znanej z filmów z Melem Gibsonem. Osoby, które zainteresowane są zawrotnymi prędkościami podczas pościgów na pustyni, szeroko pojmowaną eksploracją i "mięsną" mechaniką walki będą zachwycone.

OCENA KOŃCOWA: 4/5