Rachunki od stomatologa potrafią zaskoczyć, szczególnie gdy leczenie wymaga wielu wizyt i specjalistycznych urządzeń. Warto więc wiedzieć, że w określonych przypadkach część kosztów można odliczyć od dochodu. Pozwala na to ulga rehabilitacyjna, choć nie każdy pacjent z niej skorzysta. Znaczenie ma przede wszystkim związek wykonanych zabiegów z niepełnosprawnością.
Czy leczenie zębów można odliczyć w PIT? Nie każdy rachunek uprawnia do ulgi
Jak informuje Ministerstwo Finansów na portalu podatki.gov.pl, ulga rehabilitacyjna obejmuje m.in. zakup specjalistycznego sprzętu oraz zabiegi rehabilitacyjne i leczniczo-rehabilitacyjne. W niektórych przypadkach dotyczą one również stomatologii. Nie można jednak odliczyć zwykłego leczenia próchnicy, wybielania zębów lub zabiegów wykonywanych wyłącznie dla poprawy wyglądu. Konieczne jest wykazanie, że dany wydatek wynika z potrzeb związanych z niepełnosprawnością i spełnia wymagania ustawy. Ulga zmniejsza dochód podlegający opodatkowaniu, a nie zwraca całej kwoty zapłaconej dentyście.
Jak wynika z interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 9 września 2026 roku, wydatki na nakładki ortodontyczne mogą podlegać odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Podobną sprawę rozpatrywano wcześniej na wniosek ojca dziewczynki z niepełnosprawnością, która miała problemy z wymową związane z wadą zgryzu. Leczenie obejmowało aparat ortodontyczny, wizyty kontrolne oraz urządzenia utrzymujące jego efekty. Rodzic zapłacił również za protezy szczęki i żuchwy. Jak opisuje Portal NGO, w interpretacji z 7 czerwca 2022 roku skarbówka analizowała możliwość uznania takich protez za indywidualny sprzęt rehabilitacyjny. Ich zakup może uprawniać do odliczenia, jeśli spełnia warunki określone w przepisach. Nie dotyczy to jednak wszystkich zabiegów protetycznych, co potwierdza interpretacja KIS z 2025 roku dotycząca implantów i mostów. W tej sprawie urząd nie zgodził się ze stanowiskiem podatnika.
Kto skorzysta z ulgi rehabilitacyjnej? Ważne jest orzeczenie i dochód
Jak podaje Ministerstwo Finansów, prawo do odliczenia mają osoby z niepełnosprawnościami oraz podatnicy utrzymujący uprawnionych członków rodziny, np. dzieci, małżonków i rodziców. Potrzebne jest odpowiednie orzeczenie lub inny dokument wskazany w ustawie. W przypadku dzieci poniżej 16. roku życia obowiązują odrębne zasady potwierdzania niepełnosprawności. Jak wyjaśnia resort finansów, osoby rozliczające wydatki na utrzymywanego członka rodziny muszą sprawdzić wysokość jego dochodów. Za 2025 rok obowiązywał limit 22 546,92 zł, przy czym nie uwzględnia się w nim zasiłku pielęgnacyjnego oraz 13. i 14. emerytury. Po przekroczeniu tego progu podatnik traci prawo do odliczenia kosztów poniesionych na daną osobę.
Jak możemy przeczytać na portalu podatki.gov.pl, odliczeniu nie podlegają wydatki pokryte przez NFZ, PFRON ani inne fundusze wskazane w ustawie. Jeśli pacjent otrzymał częściowe dofinansowanie, uwzględnia jedynie kwotę zapłaconą z własnej kieszeni. Przykładowo, przy rachunku wynoszącym 4000 zł i wsparciu w wysokości 1500 zł, do rozliczenia pozostaje 2500 zł, pod warunkiem że wydatek kwalifikuje się do ulgi. Należy zachować faktury oraz dokumentację medyczną potwierdzającą związek leczenia z niepełnosprawnością. Odliczenie wykazuje się w rocznym zeznaniu, na przykład PIT-37, korzystając z załącznika PIT/O. Koszty rozlicza się za rok, w którym zostały faktycznie poniesione. W razie wątpliwości dotyczących konkretnego zabiegu warto wystąpić do Krajowej Informacji Skarbowej o indywidualną interpretację podatkową.
