Wszystko zaczęło się od kinowego szaleństwa. Gdy w 2009 roku "Avatar" Jamesa Camerona podbijał box office, producenci telewizorów dostrzegli swoją szansę. Samsung, LG, Sony i inni giganci elektroniki ruszyli z produkcją odbiorników 3D. Branża była pewna sukcesu - skoro widzowie pokochali trójwymiarowy obraz w kinach, z pewnością zechcą przenieść te wrażenia do swoich domów.
Okulary, które zepsuły zabawę
Problem w tym, że domowe seanse rządzą się innymi prawami niż wyjścia do kina. Nikt nie chce siedzieć godzinami w specjalnych okularach, zwłaszcza gdy równocześnie przegląda telefon czy rozmawia z rodziną. Producenci oferowali dwa rodzaje okularów - aktywne i pasywne. Te pierwsze dawały świetną jakość obrazu, ale były drogie i wymagały ładowania. Drugie - tańsze i prostsze, ale obniżały rozdzielczość. Do tego osoby noszące okulary korekcyjne musiały nakładać jedne na drugie.
Zawrotne koszty i mało treści
Sam telewizor to był dopiero początek wydatków. Do kompletu trzeba było dokupić kilka par okularów (bo przecież nie będziemy oglądać filmów w pojedynkę), odtwarzacz Blu-ray 3D i oczywiście same filmy. A tych było jak na lekarstwo - poza "Avatarem" i garstką innych produkcji, większość filmów 3D powstawała przez dodanie efektu w postprodukcji, co dawało marne rezultaty.
Streaming dobił technologię
Ostatecznym ciosem dla telewizorów 3D okazał się rozwój serwisów streamingowych. Netflix i jego konkurenci zaoferowali ogromne biblioteki filmów i seriali za ułamek ceny płyt Blu-ray. Widzowie jednoznacznie zagłosowali portfelami - wygoda oglądania okazała się ważniejsza niż efektowne wrażenia 3D.
W 2016 roku Samsung jako pierwszy ogłosił koniec produkcji telewizorów 3D. Rok później dołączyły do niego ostatnie firmy - LG i Sony. Dziś producenci skupiają się na rozdzielczości 4K, technologii HDR i udoskonalaniu paneli OLED, QLED i Mini LED. Trójwymiarowy obraz pozostał domeną gogli VR.